Habituacja

Jest to zapewne najprostsza forma uczenia się, ponieważ nie polega ona na nabywaniu nowych reakcji, lecz raczej na wyzbywaniu się dawnych. Zwierzę stopniowo przestaje reagować na bodźce, które nie mają znaczenia dla jego życia, ponieważ reakcje te nie są ani nagradzane, ani karane. Ptaki szybko przestają zwracać uwagę na tzw. strach na wróble, który uprzed­nio skłaniał je do ucieczki. Pospolitą formą habituacji jest oswajanie zwierząt. Habituacja różni się od zmęczenia i adaptacji czuciowej swym względnie długim czasem trwania. Morskie wieloszczety mieszkające w rurkowa­tych domkach szybko się do nich chowają, kiedy ponad nimi przesunie się jakiś cień. Jeżeli bodziec ten powtarza się wielokrotnie, reakcja staje się nieregularna, a wreszcie „robak" przestaje cofać się do rurki pomimo działania wspomnknego bodźca. Krzywe habituacji na bodźce wzrokowe i dotykowe są różne, co oznacza, że osłabienie reakcji nie zależy od zmęczenia mięśni. Natura procesów stanowiących podłoże habituacji jest niezrozumiała, jed­nakże jest to prawdopodobnie właściwos'ć ośrodkowego układu nerwowego, a nie narządów zmysłów.Habituacja odgrywa ważną rolę w zachowaniu się młodych zwierząt. Zagrożone przez wiele rodzajów drapieżników, młode osobniki początkowo wykazują reakcję ucieczki na widok jakiegokolwiek dużego poru­szającego się obiektu. Szybko jednak przyzwyczajają się do bodźców obojętnych, takich jak np. poruszane wiatrem liście.
biuro rachunkowe bydgoszcz Wyszukiwarka mp3 skracanie linków