Klasyczne odruchy warunkowe
Wszystkie inne rodzaje uczenia się polegają na wzmacnianiu reakcji, które mają dla zwierzęcia znaczenie. Najprostszymi z nich są klasyczne odruchy warunkowe, czyli warunkowanie pawłowowskie. Typowe eksperymenty Pawłowa na psach polegały na powodowaniu odruchów warunkowych ślinienia. Kiedy psu podaje się do pyska pokarm, wydziela się ślina. Iwan Pawłów wprowadzał do przewodu ślinowego rurkę, co umożliwiało zbieranie i pomiar ilościowy wydzielanej śliny jako reakcji na dany bodziec. Następnie badacz stosował bodźce standardowe w postaci określonych ilości proszku mięsnego, podawanego psu do pyska przez rurkę. Ta standardowa ilość proszku mięsnego powodowała wydzielanie określonej ilości śliny. W dalszym ciągu Pawłów kojarzył bodziec bezwarunkowy, czyli proszek mięsny, z innym bodźcem, np. z dźwiękiem dzwonka bądź tykaniem metronomu. Początkowo ten drugi bodziec nie powodował reakcji, ale po szeregu skojarzeń dzwonka z proszkiem mięsnym,ślina zaczynała wyciekać z rurki pod wpływem samego bodźca dźwiękowego, jeszcze przed podaniem proszku mięsnego. Pawłów nazwał ów drugi bodziec bodźcem warunkowym, a reakcję, np. wydzielanie śliny na dźwięk dzwonka czy metronomu - odruchem warunkowym. Eksperymenty Pawłowa wykazały, że niemal każdy bodziec może stać się bodźcem warunkowym, byle tylko sam przez się nie wywoływał zbyt wyraźnej reakcji.
laserowe usuwanie żylaków psycholog warszawa dentysta warszawa
