Luki odruchowe
Połączenie z sobą łuków odruchowych zapewnia stałą kontrolę reakcji behawioralnych. W tak złożonym układzie poszczególne jednostki sekwencji odruchowej mogą zależeć od następczego działania rozmaitych bodźców, jak np. chwytanie zdobyczy przez modliszkę. Kiedy w polu widzenia czatującej modliszki pojawi się mucha, drapieżnik zwraca głowę w jej kierunku, ponieważ jego oczy tkwią w głowie nieruchomo. Reszta ciała ustawia się następnie w prostej linii z głową, chociaż nie jest to konieczne do wykonania skutecznego uderzenia. W chwili, gdy mucha jest już dostatecznie blisko, niezależnie od tego czy sama się zbliżyła, czy modliszka ostrożnie się do niej przysunęła, modliszka wykonuje błyskawiczne uderzenie przednimi odnóżami. Uderzenie trwa 10-30 milisekund; tak więc całość informacji niezbędnej do zaatakowania ofiary została zgromadzona zanim doszło do akcji. Modliszka zatem musi mieć informację o położeniu muchy względem swojej głowy i o położeniu własnej głowy względem swego przodotułowia. Pierwszą informację zapewniają oczy, a drugą - proprioceptory szyi. Na ogół modliszka zdolna jest pochwycić około 85% atakowanych much. Jeżeli z proprioceptorów wyeliminuje się informację przez przecięcie nerwu czuciowego, skuteczność chwytania spada na około 25%. Jeśli ustawi się głowę modliszki w linii prostej względem tułowia i w tej pozycji ją unieruchomi — skuteczność ataków pozostanie w normie, jeśli natomiast jej głowę zwróci się w którąś stronę i w tej pozycji unieruchomi- zdobycz znajdująca się po przeciwnej stronie zostanie ominięta. Jeżeli wyeliminuje się proprioceptory po jednej stronie i unieruchomi głowę w położeniu skręconym, to zwiększa się liczba chwytów błędnych.
emg warszawa Gewerbesalz Niezawodny hosting strony dla firm
