Odruch zginania

Podłożem odruchu zginania jest łuk odruchowy obej­mujący dwie synapsy — jedną między neuronem czucio­wym i neuronem pośredniczącym (wstawkowym) i jedną - między neuronem pośredniczącym i ruchowym. Neuron pośredniczący jest elementem hamującym, tzn. w chwili pobudzenia go przez bodziec wejściowy z jakiegoś mięśnia, hamuje on czynność mięśnia antagonistycznego. Jeżeli łuk odruchowy zawiera wiele synaps, reakcja behawioralna może być bardzo złożona. Na przykład w odruchu zginania zwięk­szenie siły bodźca może wyzwalać różne reakcje. Z doświadczeń na psach, u których przecięto połączenia między rdzeniem kręgowym i mózgiem, wynika, że słaby bodziec uszkadzający, zastosowany na poduszkę łapy powoduje jej cofnięcie. Zwiększenie siły bodźca wywołuje silne zgięcie dolnej części kończyny. Jeszcze silniejszy bodziec wyzwala zgięcie również górnej jej części. Rozprzestrzenianie się reakcji wraz ze wzrostem siły bodźca nosi nazwę irradiacji.Można by wprawdzie wyobrazić sobie zwierzę reagu­jące wyłącznie na zasadzie odruchów, niemniej wiado­mo, że u zwierząt wyższych odruchy tłumaczą jedynie niewielką część całkokształtu ich zachowania się. Jed­nakże u niektórych zwierząt niższych odruchy mają ogromne znaczenie, w następstwie czego behawior owych zwierząt jest względnie prosty, mało elastyczny i stereotypowy. Większość przejawów zachowania się rozgwiazdy można wyjaśnić działaniem łuków odrucho­wych. Zwierzęta te mogą wypuklać i kurczyć nóżki ambulakralne, a także wykonywać ruchy postawne związane z pełzaniem.
choroby tkanki lacznej kąpiel morska wakacje