Engram

Przez wiele lat usiłowano rozstrzygnąć czym jest engram, wszelako dociekania te dostarczyły głównie dowodów na to, czym engram nie jest. Pola mózgowe, o których wiadomo, że są miejscem gromadzenia się engramów — kora mózgowa u ssaków, płaty wzrokowe u ośmiornic — zawierają zazwyczaj wiele obwodów samo-pobudzających, czyli samoodzewnych. W obwodach, tych neurony tworzą niejako pętle tak, że impulsy przewodzone wzdłuż aksonu docierają do dendrytu bądź ciała komórki. Jedna z wcześniejszych teorii głosiła, że istota engramów polega na nieustającej aktywności tego rodzaju samopobudzających się obwodów. Wprawdzie owe pętle mogą uczestniczyć w procesie konsolidacji pamięci długotrwałej, jednakże jest mało prawdopodob­ne, aby mogły być one jej podstawą. Komórki nerwowe są skutecznymi przekaźnikami w krótkich odstępach czasu, jednakże dokładne powtarzanie bardzo swoistych wzorców impulsów mogłoby z trudnością trwać wiele minut, a tym bardziej dni bądź lat. Oczywistych dowo­dów przeciwko tej teorii dostarczyły doświadczenia na szczurach, które oziębiono do 0°C na okres godziny. W temperaturze tej wszelka aktywność elektryczna mózgu ustaje, jednakże zwierzęta doświadczalne po ogrzaniu odzyskały pamięć wydarzeń poprzedzających oziębienie, równą pamięci szczurów kontrolnych, nie oziębia­nych.Według innej teorii pamięć nie polega na nieustającej aktywności określonych obwodów, ale raczej na tym, że towarzyszący uczeniu się przepływ impulsów elektrycz­nych uczula pewien odcinek sieci neuronalnej („czuwa­jąca droga"), wzdłuż której przekazywanie informacji pod wpływem takiego samego wydarzenia (bodźca) jest ułatwione.
profesjonalne strony internetowe ogłoszenia słupsk tabletki na odchudzanie