Uklad nerwowy autonomiczny
Serce, płuca, przewód pokarmowy i inne narządy wewnętrzne są unerwione przez specjalny zespół nerwów obwodowych, noszących wspólną nazwę autonomicznego (wegetatywnego) układu nerwowego. Układ ten z kolei składa się z dwóch części: układu sympatycznego (współczulnego) i układu parasym-patycznego(przywspółczulnego).Układ autonomiczny jako całość składa się zarówno z neuronów czuciowych, jak i ruchowych; różni się jednak kilkoma właściwościami od reszty układu nerwowego.Nie podlega pełnej kontroli mózgu; nie możemy bowiem dowolnie zmieniać szybkości tętna serca lub ruchów mięśni, żołądka czy jelit. Inną ważną cechą tego układu jest podwójne unerwienie każdego narządu wewnętrznego przez włókna sympatyczne i włókna parasympatyczne. Oba te układy działają zwykle antagonistycznie; jeżeli jeden wzmaga aktywność, to drugi zmniejsza ją. Działanie tych układów przedstawia tabela 23-2.Inną jeszcze właściwością układu autonomicznego jest to, że impulsy ruchowe dochodzą do efektora z mózgu lub rdzenia nie przez jeden neuron, jak w przypadku wszystkich innych części ciała (unerwionych przez nerwy mózgowe lub rdzeniowe), lecz przez „sztafetę" dwóch lub więcej neuronów. Ciało pierwszego neuronu, zwanego przedzwojowym, znajduje się w mózgu lub rdzeniu, ciało zaś drugiego, zwanego pozazwojowym, w zwojach leżących poza mózgowiem i rdzeniem. Ciała neuronów pozazwojowych układu sympatycznego leżą w pobliżu rdzenia, zaś zwoje układu parasympatycznego — w ścianach lub w pobliżu narządów, które unerwiają. Włókna z narządów wewnętrznych wchodzą do centralnego systemu nerwowego wraz z włóknami nerwów somatycznych.
gry akcji okulary Spalacze tłuszczu czyli CLA - blog ekspercki
