Uczenie przez skojarzenie

Na podstawie omawianych doświadczeń dotyczących zagadnienia warunkowania można dokonać pewnych uogólnień na temat uczenia się przez skojarzenia. Przede wszystkim znaczenie decydujące mają tu zależności czasowe. Jeżeli bodziec bezwarunkowy występuje przed bodźcem warunkowym, to nie dochodzi do uwarunko­wania reakcji, albo jest ono bardzo słabe. Jeżeli bodziec bezwarunkowy jest poprzedzany bodźcem warunkowym o więcej niż jedną sekundę, uwarunkowanie reakcji jest również słabe albo go brak. Tak więc do uczenia się skojarzeniowego niezbędne jest odpowiednie następs­two bodźca warunkowego i bezwarunkowego. Inną ważną właściwością tej formy uczenia się jest powta­rzanie. Im częściej kojarzony jest bodziec warunkowy z bezwarunkowym tym silniejsza jest nabyta reakcja warunkowa. U psów Pawiowa ilość wydzielanej śliny, jako reakcja na dźwięk dzwonka lub metronomu, wzra­stała z każdą próbą. Szczur szukający drogi w labiryncie za każdym razem popełnia coraz mniej omyłek. Rytm uczenia się zwierzęcia można przedstawić w postaci krzywej uczenia się, która obrazuje zależność liczby prób od czasu niezbędnego do poprawnego wypełnienia zadania w każdej próbie bądź liczby błędów popełnia­nych w każdej z nich. Powtarzanie prowadzi w końcu do takiego poziomu wyuczenia, powyżej którego nie obse­rwuje się już dalszego usprawnienia, jednakże dalszy trening może spowodować, iż wyuczona reakcja coraz trudniej wygasa. Wygasanie reakcji jest to obniżanie się stopnia wyuczenia się czynności, z powodu braku wzmocnień, co może doprowadzić do całkowitego zaniku odruchu warunkowego.
Stomatologia Kraków powierzchnia magazynowa kurs drenażu limfatycznego