Warunkowanie instrumentalne

W warunkowa­niu instrumentalnym nagradzana jest (albo karana) określona czynność ruchowa, co prowadzi do zwiększe­nia (albo zmniejszenia) prawdopodobieństwa powtórze­nia tej czynności. Najbardziej istotne w warunkowaniu instrumentalnym jest to, że zwierzę musi samo uczest­niczyć w powodowaniu reakcji, która jest nagradzana albo karana. W najprostszym przypadku szczur naciska na dźwignię w swej klatce, za co jest nagradzany pokarmem. Początkowo naciskanie dźwigni jest losowe, jednakże w toku kolejnych prób szczur uczy się, że naciśnięcie dostarcza mu pokarmu. Zwierzę może początkowo naciskać dźwignię nosem bądź łapą, jed­nakże eksperymentator może zdecydować, która z tych reakcji będzie nagradzana. Może on tak przeprowadzić doświadczenie, aby szczur otrzymał nagrodę w postaci pokarmu tylko wtedy, kiedy naciska dźwignię lewą przednią łapą. Co więcej, eksperymentator może tak urządzić klatkę doświadczalną, aby szczur był karany, np. szokiem elektrycznym, gdy naciśnie dźwignię jakąkol­wiek inną łapą. W ten sposób trening instrumentalny może być bądź to treningiem przez nagradzanie (uzyski­wanie pokarmu), bądź też treningiem powodującym odruch ucieczki czy unikania (unikanie szoku elektrycz­nego). Uczenie się przez próby i błędy, które wystę­puje w warunkach naturalnych, przypomina zapewne bardziej warunkowanie instrumentalne niż klasyczne. W obu rodzajach treningu zmienia się jedynie prawdopo­dobieństwo wystąpienia określonej czynności w danych warunkach. Na przykład kurczęta początkowo dziobią niemal każdy mały obiekt, jednak stopniowo uczą się, aby nie dziobać rzeczy niejadalnych.
kurs masażu niemowląt biżuteria nazębna Wiercenie w betonie